Ranię, aby uleczyć

Link 14.05.2012 :: 18:23

Otwieram dłonie odsłaniając ponurą, odtrąconą historię, która gwałtem wdarła się pod siną skórę moją. Rozgrzebuję nie tyle ziemię pod swoimi oknami, co zapomniane ogrody własnych przekonań, amnezji na życzenie.
Lubię biczować się minionym dla samej sado-masochistycznej przyjemności dawcy i biorcy.
Przekłamane wspomnienie umacniane wiarą w jego prawdziwość przebudziło się wraz z kompleksem rozgałęzień, o których nie wiedziałam. Inaczej, wiedziałam, ale umknęły mojej uwadze na tyle, że nie zdołałam ich zarejestrować pochłonięta wewnętrznym ogniem.
Kiedyś płomienna była dla mnie pasja.
Teraz wszelki ogień pali oczyszczeniem na drodze upodlenia.
Wdziera się do płuc i trawi oddech prawdą, której preferowałam nie dostrzegać.

Meden agan

Z drugiej strony odzwyczaiłam się od tego specyficznego zaślepienia, jakim jest szczera nienawiść pozbawiona konkretnego kierunku. Czuję, jak przez opuszki moich palców przenikają kolejne impulsy, subtelny prąd, który tak intensywnie prawi o zabijaniu, lecz nigdy nie wskazuje ofiary. Już nie płonę. Wypełniam się szlamem dawnych urojeń, których obłudy jestem w pełni świadoma. Dziś.
Wiedza to wyższy akt niewiedzy.

Znając swoje wyłączne winy odczuwam pragnienie zrzucenia ich z siebie, więc winię jasne i przygasające światła o niedostateczne wsparcie. O skrywany triumf nad moją porażką.
O poczucie wyższości i sycenie się goryczą wypływającą z moich żył.
O egoistyczne odczucia wielkoduszności i dobrotliwej, wybaczającej duszy.
Wszyscy jesteście mną w pierwszej sekundzie padającego ciosu.
W kolejnych bronicie się moim poratowaniem kolejną dobrotliwością fałszywej
współczującej, jaśniejącej nad wszystkim myśli o chwale.
Misjonarskie duchy mentalnej reanimacji mnie samej, spójrzcie:
doskonalsza czerwień na Waszych dłoniach nigdy nie rozkwitła.

Nasyciłam się własną jadowitością.
Bezpodstawnymi zarzutami, których fikcyjne podstawy jeszcze do końca nie zgasły. Tlą się we mnie przekornie wizje ignorancji Czarnego Kota, który zbyt długo ostrzył swoje pazury, przez co obudził mnie zbyt późno.
Blizny na skroniach pełnią raczej rolę pamiątki zdarzeń, które nie powinny były mieć miejsca. Zdarzeń gnijących w piwnicach pamięci.
Kocia dzikość nie zburzyła na czas wieży profana.
Raczej posprzątała jej pozostałości wedle własnego poczucia estetyki.
Każdy ruch nosił jednak tę samą podstawę w postaci mojego pola rozgrywki.
Naszkicowałam jego szkielet i sukcesywnie wypełniałam każdą część
własnymi (z)realizowanymi wizjami.
Nie porwę się już więcej na boskość wiedząc
że moje światy upadają, a szlifowane w pocie czoła projekcje postaci
wykradają życie mieszkańcom niezależnych - zdać się może - rzeczywistości.

In hoc signo vinces

Kurzem pokryty, tak nierzeczywisty
fragmencie, zła chwilo, historio
Człowieczeństwa bastionem zdobytym
przez dumę, tchórzostwo, iluzję
Moje przekleństwo to pamięć
twoje pełnią jest klęski

Link 13.12.2011 :: 10:49

Nie wiem, czy jestem w stanie zatrzymać się i spocząć w jednym, względnie stabilnym położeniu. Myślę, że czasami o tym marzę, tworzę nawet pozorny ład w swoim otoczeniu i lokalizuję się gdzieś miedzy szafą, a stołem. W wyobraźni trzymam w dłoniach wypachnioną wiązankę z błyszczącą wstążką.
Wtedy jestem obrazem, pustym malowidłem pozbawionym wyrazu i życia.
Sen przyniósł wizualizację czarnego pierścienia, o którym niemalże już zapomniałam.
Wyobrażenie zgniotło wyobrażone kwiaty i rozsypało po podłożu wyobraźni. Wstążkę utopiłam, bo symbolizowała zaprzeczenie mojego obłąkania. Jej jedwabne płuca wchłonęły ostatnią partię wody i utonęła.
Przyjemna to jednak śmierć.
W ciepłej wodzie dla wstążkowego krążenia wątpliwej jakości.
Chciałabym pozrywać wszystkie maski i spalić je w ceremonialnym ogniu na szafie. Zaczynam jednak powątpiewać w realizm podobnego planu, gdyż przyszło mi twierdzić, że moje maski nie są wcale maskami. Zdają się być raczej czymś na kształt alternatywnych płaszczyzn mnie samej.
Powinnam nadać imię każdej z nich i zamknąć w drewnianej szufladzie.
Uporządkować wszystkie wersje mnie, ale wizualizacja staje się wtedy pusta.
Wtedy nie mam twarzy, ani włosów.

Link 01.10.2011 :: 17:31

Czerwonym szlakiem na granicy życia z dobrocią przestałam widzieć cokolwiek.
Nie wspomnę modlitwy, gdy niegodziwość wypływa spod moich paznokci. Przywołam raczej celebrację wszystkiego, co staram się zepchnąć na dno pamięci i przykryć grubą warstwą kurzu drugiej częstotliwości.
Kolejny raz usiłuję pogrzebać jakiś fragment siebie w obawie, że mógłby przejąć kontrolę nad stanem mojego umysłu. Pod zamkniętymi powiekami otwieram swoje żyły, aby wszelka toksyna, aby cały jad, jaki w sobie noszę mógł swobodnie wypłynąć. Moje tęczówki tracą kolor, mój język staje się suchy. Usiłuję nie dostrzegać węży boleśnie kąsających moje stopy. Zbyt długo wmawiałam sobie, że nie istnieją, by teraz móc na nie spojrzeć.

We śnie miałam utonąć w gęstej wodzie.
Nie można walczyć ze słabościami bez wykorzystania siły. Gorzej, jeśli ta siła stanowi słabość.
Odmawiam sobie cielesnej przyjemności wierząc, że małymi krokami zdołam przełknąć gorzką zawartość filiżanki, którą postawiono naprzeciw mnie.
Za dużo w niej "ja" i zbyt wiele "moich".
Obudziłam w sobie pytanie o celowość tej drogi.
O jej rzeczywiste odbicie i samo-odrodzenie.
obudziłam w sobie gniew.

Link 03.08.2011 :: 19:33

Czasami czuję, że wracam do minionego, gdy mówiłam, a inni nawet nie słuchali. Chętnie kiwali głowami, potakiwali, ale jednak nie słuchali realnie tego, co miałam im do przekazania. Moje "Ja" jest w pełni świadome, że trudem bywa rola słuchacza dla jego monotonnego brzmienia. Moje "Ja" jest jednak wyrozumiałe i pozwala słuchaczowi zasnąć. Godzi się na wszelką nadinterpretację, na brak zrozumienia wobec wypowiadanych słów. Godzi się nawet nałożyć na nie klątwę, jeśli tylko znajdują odbiorcę, do którego są kierowane. Uświadamiasz mi, że moje słowa zbrzydły i brakuje im wszystkiego.
Możesz zabrać kadzidła z ołtarza, zagłuszyć ceremonialną muzykę i stłumić zapach kapłańskich szat. Zapach jedwabiu przesiąkniętego kadzidłem dźwięk poniósł daleko. Zbyt daleko. Teraz musisz go usłyszeć.

Link 12.07.2011 :: 16:20

Dzisiaj, wczoraj, za dwa tygodnie.
Kiedy siedzieliśmy jeszcze pod schodami własnych świadomości, gdy nie rozdzielaliśmy wszystkich wzorów tworzących nasze umysły, a staraliśmy się je złożyć tworząc karykaturalne potwory. Wtedy nie poznawaliśmy samotności w całej palecie jej barw, dźwięków, zapachów i nieokreślonego. Później zasnęłam, a wraz z nadejściem mojego snu zasnęły wszystkie pomniejsze twory zrodzone z lęków, nadziei i białych kwiatów.

Czasami bardzo chciałabym zapomnieć, w jaki sposób udało nam się stworzyć ten obraz. Chciałabym też zapomnieć o tym, co pchało mnie ku dalszej jego pielęgnacji i czym było powodowane. Bowiem teraz nie widzę już niczego, poza kolejnymi odpryskami zaschniętej farby na mojej podłodze. Spaceruję więc codziennie między czernią i fioletem i wieloma innymi, ale brak mi motywacji, brak mi jakiegokolwiek wewnętrznego impulsu, aby je wreszcie pozamiatać. Jestem sentymentalna, a moje sentymenty bywają stosunkowo masochistyczne. Lubię wspomnienia okrutne.

Nadal bardzo pragnę poznawać rzeczy bez znaczenia. Minione kłamstwa, idee, prawdą zdobione tylko trochę. Chcę wiedzieć, czy ma ciemne włosy i jasną czaszkę. Wyobrażenia pozwalają mi oddychać w nieistniejących, toksycznych przestrzeniach, do których za nic nie chciałabym zajrzeć realnie. Wiem, że jestem w nich sama i nikt nie ośmieli się oceniać mojego kolejnego, irracjonalnego projektu.
To mój prywatny burdel dla duszy o bordowych zasłonach i miękkich dywanach, gdzie nie ma żadnego sądu, a jedyną zapłatą jest sumienie.

Link 19.05.2011 :: 20:25

Czuję tam, gdzie jestem bezpieczna.
Tam, gdzie jest mi dobrze.
Gdzie wspomnienie jest subtelne
a spojrzenia dyskretne.